Problem uzależnień wśród młodzieży to wciąż bolesna rzeczywistość, która nie ogranicza się jedynie do suchych statystyk. Zanim pojawi się poważne uzależnienie od alkoholu czy narkotyków, zazwyczaj dochodzi do serii „małych” decyzji podyktowanych presją rówieśniczą, chęcią dopasowania się do grupy czy fatalnym w skutkach przekonaniem, że „przecież nic się nie stanie”. Aby uświadomić młodym ludziom, jak krucha jest granica między zabawą a tragedią, 8 października 2026 r. w Centrum Kształcenia i Wychowania OHP w Gołdapi odbył się wyjątkowy spektakl profilaktyczny pt. „Jedna chwila” w wykonaniu Krakowskiego Teatru Profilaktycznego „Magiczna Scena”.
Sala CKiW OHP wypełniła się tego dnia po brzegi. Przedstawienie skierowane było do młodzieży odbywającej praktyki w naszym centrum. Na scenie wystąpiła dwójka aktorów, którzy w profesjonalny i bardzo autentyczny sposób wcielali się na przemian w role rówieśników, ojca i sędziego. Widać było, że to nie jest ich pierwszy taki występ – świetne przygotowanie merytoryczne i aktorskie sprawiało, że każda postać była wiarygodna, a dialogi brzmiały naturalnie, bez teatralnej przesady.
Fabuła spektaklu była interesująca i wstrząsająca. Dwójka niepełnoletnich bohaterów – Oliwia i Olek – sięga po alkohol, a ich „jedna chwila” brawury kończy się śmiertelnym wypadkiem na hulajnodze elektrycznej, w którym ginie starsza kobieta. Spektakl bez zbędnego moralizatorstwa pokazał, jak bardzo ta jedna tragedia dzieli dalsze losy bohaterów: dziewczyna bierze na siebie odpowiedzialność i po latach staje się terapeutką uzależnień, chłopak wybiera drogę ucieczki – trafia do poprawczaka, a następnie wpada w błędne koło nałogu. Dopiero śmierć ojca staje się dla niego brutalnym przebudzeniem. Ich ponowne spotkanie po latach – ona jako terapeutka, on jako osoba próbująca naprawić swoje życie – jest mistrzowską lekcją etyki zawodowej i osobistej dojrzałości.
Od pierwszych minut spotkania widać było, że młodzież jest zaciekawiona – aktorzy nie grali „z góry”, nie moralizowali, lecz mówili językiem, który młodzi ludzie dobrze znają. Dzięki temu, że w tak profesjonalny sposób oddali mechanizmy psychologiczne towarzyszące zachowaniom ryzykownym, widownia od razu poczuła, że to nie jest kolejna „pogadanka”, tylko coś, co ich naprawdę dotyczy. Po 45-minutowym przedstawieniu sala nie opustoszała. Odbyła się żywa, pełna zaangażowania rozmowa. Uczestnicy praktyk chętnie zabierali głos, sami wchodząc w dyskusję z prowadzącą. Mówili o tym, jak uzależnienie staje się iluzoryczną formą ucieczki od problemów, o presji grupy, o tym, że czasem łatwiej uciec niż stawić czoła rzeczywistości.
Poruszono również niezwykle ważny, a często pomijany temat lekomanii – uzależnienia od leków, o którym w kontekście narkotyków czy alkoholu mówi się znacznie rzadziej, a które cicho, ale skutecznie niszczy życie coraz większej liczby osób. To właśnie ta otwartość młodzieży w dyskusji pokazała, że temat jest ważny i że mają potrzebę o nim rozmawiać.
Najważniejszym jednak wnioskiem płynącym z tego spotkania nie były same słowa, ale emocje. U części młodzieży na widowni pojawiły się łzy w oczach – dowód na to, że historia Oliwii i Olka nie została odesłana do kategorii „fikcja literacka”, ale dotknęła ich wrażliwości i empatii. To właśnie ten moment – kiedy młody człowiek potrafi wzruszyć się losem kogoś innego – jest najcenniejszy. Oznacza, że mimo trudnych czasów, w naszej młodzieży drzemie ogromna wrażliwość i potencjał, by – zanim zapadnie zła decyzja – zatrzymać się i pomyśleć.
Z tego spotkania płynie jedna, bardzo prosta i życiowa lekcja: nie mamy możliwości cofania czasu, a każda decyzja podjęta pod wpływem emocji czy używek może na zawsze zmienić czyjeś życie – w tym nasze własne. Ale fakt, że młodzi ludzie potrafią wzruszyć się losem innych i otwarcie rozmawiać o takich problemach, napawa optymizmem. Bo czasem naprawdę wystarczy tylko jedna chwila refleksji, by ocalić całe życie.
Kadra wychowawcza